ดีเพียงใด ที่ได้ยืนข้างเธอ ได้พูดได้คุยได้พบได้เจอ ได้ใกล้ชิดกัน ดีเกินพอ กับคนอย่างฉัน ความรักในใจคงไม่พูดมัน ไม่ให้สร้างปัญหา
ใจเธอมีเจ้าของ คงต้องโทษที่พรหมลิขิต ให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา
ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่ แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน ใครคนนั้นคงไม่ว่า… ช่วยไม่ได้ถ้ารักเขาก่อน ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา
ใครเป็นใคร เข้าใจและรู้ตัว ถ้าเขายังอยู่เธอไม่ต้องกลัว จะไม่วุ่นวาย ได้มองเธอ ยังเจอกันได้ เท่านั้นก็พอ ไม่ขออะไร ไม่ต้องให้กลับมา
แค่นี้ก็เหมาะสม คงต้องโทษที่พรหมลิขิต ให้ฉันมีสิทธิ์แค่รักเธอผิดเวลา
ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่ แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน ใครคนนั้นคงไม่ว่า… ช่วยไม่ได้ถ้ารักเขาก่อน ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา
ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่ แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน ใครคนนั้นคงไม่ว่า… ช่วยไม่ได้ถ้ารักเขาก่อน ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา
ดีเท่าไหร่ที่ได้พบเธอ มีเธอให้ความสำคัญ (มีเทออยุ่ในใจ) (ไม่ว่าเทอจะมีใคร) แค่เพื่อนกันก็ไม่ว่า ไม่มีทางทีจะรักกัน (โอ้….ก็ไม่ว่า..) (อาจจะถูกที่)ไม่มีวันจะถึงที่ฝัน เก็บอาการไว้ไม่ให้มีน้ำตา (แต่ที่ผิดคือเวลา)